Ποίηση

Ας ήτανε αληθινό

Το ξέρω γράφω στο νερό, μέσα σ’ένα ποτάμι

κι οι λέξεις μου με τον καιρό θα έχουνε πεθάνει.

Το ξέρω ματαιοπονώ κανείς δεν θα διαβάσει

τι γράφω και υπονοώ και πριν καλά βραδιάσει

ακόμη και οι φίλοι μου θα μ’εχουνε ξεχάσει

και όλα θα συνεχιστούν χωρίς κάτι ν’αλλάξει,

κι αν έζησα αληθινά ή μήπως ήταν ψέμα

κι αν πέρασα από τη γη, θα ‘ναι δικό μου θέμα,

δεν θα μαλώσουνε γι’αυτό ο ήλιος, το φεγγάρι

τ’αστέρια με τον ουρανό, το φως με το σκοτάδι.

Ένα μονάχα να’τανε αληθινό μου φτάνει,

αν βρίσκεσαι στον ουρανό δεν θα ‘εχουμε πεθάνει

Γιάννης Σιδηρόπουλος